چون مرده شوم خاک مرا گم سازيد/  احوال مراعبرت مردم سازید

 

 خاک تن من به باده آغشته کنيد /    وز کـالبدم خشت سر خم سازيد

 الا یا ایهاالساقی ادر کاسا وناولها

                 که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها                                                                                                                      همه کارم ز خود کامي به بدنامي کشيد آخر

               نهان کي ماند آن رازي کز او سازند محفل ها

     

  دلا در عشق تو صد دفترستم        که صد دفتر ز کونین ازبرستم 


ز دوران گرچه پر بی جام عیشم      ولی بی دوست خونین ساغرستم

       

  بر خیز و بیا بتا برای دل ما        حل کن به جمال خویشتن مشکل ما


یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم     زان پیش که کوزه ها کنند از گل ما

    عمرت تا کی به خود پرستی گذرد         

    یا در پی نیستی و هستی گذرد      

    می نوش که عمری که اجل در پی اوست   

    آن به که به خواب یا به مستی گذرد        

                 

نیست از کردار ما بی حاصلان را بهره ای  

                                چون قلم از ما همین گفتار می ماند به جا

عیش شیرین را بود در چاشنی صد چشم شور 

                                 برگ صا‌‌ئب بیشتر از بار می ماند به جا